برگ از درخت سير ميشود      پاییز بهانه است...

يا مقلب القلوب والابصار

يا مدبرالليل و النهار

يا محول الحول والاحوال

حول حالنا الا احسن الحال...

~*~*~*سال نو مبارک *~*~*~

شب بود٫ شمع بود٫ من بودم و غم

شب رفت٫ شمع سوخت٫ من ماندم و غم...

از ياد رفته

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ
نيست ياري كه مرا ياد كند
ديده ام خيره به ره ماند و نداد
نامه اي تا دل من شاد كند
خود ندانم چه خطايي كردم
كه ز من رشته الفت بگسست
در دلش جايي اگر بود مرا
پس چرا ديده ز ديدارم بست
هر كجا مينگرم باز هم اوست
كه به چشمان ترم خيره شده
درد عشقست كه با حسرت و سوز
بر دل پر شررم چيره شده
گفتم از ديده چو دورش سازم
 بي گمان زودتر از دل برود
 مرگ بايد كه مرا دريابد
ورنه درديست كه مشكل برود
 تا لبي بر لب من مي لغزد
مي كشم آه كه كاش اين او بود
كاش اين لب كه مرا مي بوسد
 لب سوزنده آن بدخو بود
مي كشندم چو در آغوش به مهر
پرسم از خود كه چه شد آغوشش
 چه شد آن آتش سوزنده كه بود
 شعله ور در نفس خاموشش
شعر گفتم كه ز دل بر دارم
بار سنگين غم عشقش را
شعر خود جلوه اي از رويش شد
با كه گويم ستم عشقش را
مادر اين شانه ز مويم بردار
سرمه را پاك كن از چشمانم
بكن اين پيرهنم را از تن
زندگي نيست بجز زندانم
تا دو چشمش به رخم حيران نيست
به چكار آيدم اين زيبايي
بشكن اين آينه را اي مادر
حاصلم چيست ز خودآرايي
در ببنديد و بگوييد كه من
جز از او همه كس بگسستم
كس اگر گفت چرا ؟ باكم نيست
فاش گوييد كه عاشق هستم
 قاصدي آمد اگر از ره دور
زود پرسيد كه پيغام از كيست
گر از او نيست بگوييد آن مرد
دير گاهيست در اين منزل نيست

از دوست داشتن

امشب از آسمان ديده تو
روي شعرم ستاره ميبارد
در سكوت سپيد كاغذها
پنجه هايم جرقه ميكارد
شعر ديوانه تب آلودم
شرمگين از شيار خواهشها
پيكرش را دوباره مي سوزد
عطش جاودان آتشها
آري آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه ناپيداست
من به پايان دگر نينديشم
كه همين دوست داشتن زيباست
از سياهي چرا حذر كردن
شب پر از قطره هاي الماس است
آنچه از شب به جاي مي ماند
عطر سكر آور گل ياس است
آه بگذار گم شوم در تو
كس نيابد ز من نشانه من
روح سوزان آه مرطوب من
بوزد بر تن ترانه من
آه بگذار زين دريچه باز
خفته در پرنيان رويا ها
با پر روشني سفر گيرم
بگذرم از حصار دنياها
داني از زندگي چه ميخواهم
من تو باشم  ‚ تو ‚ پاي تا سر تو
زندگي گر هزار باره بود
بار ديگر تو بار ديگر تو
آنچه در من نهفته درياييست
كي توان نهفتنم باشد
با تو زين سهمگين طوفاني
كاش ياراي گفتنم باشد
بس كه لبريزم از تو مي خواهم
بدوم در ميان صحراها
سر بكوبم به سنگ كوهستان
تن بكوبم به موج دريا ها
بس كه لبريزم از تو مي خواهم
چون غباري ز خود فرو ريزم
زير پاي تو سر نهم آرام
به سبك سايه تو آويزم
آري آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه نا پيداست
من به پايان دگر نينديشم
كه همين دوست داشتن زيباست

چگونه فراموش کنم تو را که از خرابه های بی کسی به قصر سپيد عشق هدايتم کردی،

پادشاه سرزمين عشق، من بچه آهويی هستم که دوستی گرگ را پذيرفته،

 تو گرگی هستی با قلبی مهربانتر از آهو،

 چگونه فراموش کنم تو را که در سايه خيالم نقش جاودان بسته ای...

هراس از جدايی لحظاتی است که ذهن را مختل و دل را بی قرار می کند،

بی قراری طاقت را می کاهد و توان را می سايد.

گاهی به همراه آن به دوردستهای تنهايی سفر می کنيم و نمی دانيم اين سفر سرانجامی دارد يا نه...

 و در آن دوردستها جستجو می کنيم لحظات دوباره ديدن را،دوباره بودن را...

لحظات به قدری غريب می شوند که حتی فرصت يادآوری چندان پايدار نمی ماند...

ســــــــــــــــــلام عزيزان ،حالتون چطوره؟ خوبين؟خوشين؟

اول از همه عذر می خوام به خاطر اين تاخير و اين که اين قدر دير آپديت کردم.

دلم واسه اين جا و تک تک شما عزيزان تنگ شده بود  .

راستش هاردم سوخته بود بعدش هم مريض شدم!(دور از جون شما)

 داشتيم دار فانی رو وداع ميگفتيما اما متاسفانه يا خوشبختانه هنوز نفسی می کشيم...

امروز تصميم گرفتم يه شعر جالب بنويسم، بخونين و لذت ببرين...

اميدوارم خوشتون بياد:

چگونه می شود که يکی بود در دو جسم.

يک روح که در دو کالبد وجود داشته باشد.

من با او احساس يگانگی می کنم و بی او خود را هيچ می پندارم.

در عجبم که قبل از ديدار او چگونه زندگی می کردم....